geçmiş zaman insanı

son aylarda tüm duyguları dolu dizgin yaşıyorum. sevincim heyecana, heyecanım tedirginliğe, tedirginliğim merak duygularına karışmış, karma karışık bir ruh halindeyim. bir yandan yaklaşan düğün tarihi, bir yandan ”aman eksik olmasın” dediğim eksiklerim, bir yandan sınav stresi derken zamanın nasıl geçtiğini bilmiyorum. bazen bir önceki aydaymışız gibi kendi kendime takvimleri sorgular oldum. en son ne zaman sokak fotoğrafı çektim bilmiyorum. yazdan beri ”kahya yahya” şarkısına yorum getireceğim, halen bocalıyorum. not defterimdeki sayısız cümleleri toparlayıp yazı haline getiremedim karma karışığım. az önce fark ettim, yeniden ”kahya yahya” şarkısı için yazmaya başladığımda, aslında yazın da aynı konu üzerinden gittiğimi hatırladım. hayatımda yarım kalan unutulmuşları gördükçe kendime üzülüyorum. 2 ay önce aldığım polaroid filmleri hatırladım geçenlerde. çocuğuma yazdığım mektupların içerisine koyacaktım. sahi, en son ne zaman mektup yazdım onu da unutmuşum. bazı geceler okuduğum kitabın bir sayfasında dalıp gidiyorum. kendime geldiğimde saatin ilerlediğini görüyorum.

fakat bildiğim bir şey var, zamanı geldiğinde bu satırları okuyup ”vay be ne günlerden geçmişim” diyerek bu günlere gülüp geçeceğim. evet.

Reklamlar